مىداشت در شب غار ، أو را با خود برد ؛ چون‌كه مىدانست كه أو بعد از آن حضرت خليفه خواهد بود كه مبادا أو تلف شود وأمور مسلمانان بعد از أو معطّل شود وحضرت علىّ ابن أبي طالب را بر جاى خود خوابانيد براي آن‌كه مىدانست كه اگر كشته شود ضررى به أمور مسلمانان نمىرسد « 1 » ومن از اين

--> - ونيز أحمد بن حنبل در مسند خود روايت كرده است كه : « إنّ عليّا صلّى مع رسول اللّه سبع سنين قبل أن يصلّى معه أحد » على صلوات اللّه عليه با پيامبر هفت سال نماز گزارد ، پيش از آنكه با أو كسى نماز بخواند . ( مسند أحمد بن حنبل 1 / 141 ، و 4 / 37 و 368 ذخائر العقبى / 60 ، وبحار الأنوار 38 / 251 ) روايات زيادى در اين باب در كتب أهل سنّت رسيده كه مىتوانيد براي تحقيق بيشتر به كتاب « طرائف » سيّد بن طاووس ( صفحهء 18 ) مراجعه فرماييد . ( 1 ) . دليل اينكه أمير المؤمنين عليه السّلام ليلة الهجرة در ركاب پيامبر أكرم صلّى اللّه عليه وآله به مدينه هجرت ننمود بسيار واضح وآشكار است ؛ زيرا كارهاى مهمترى به امر رسول أكرم صلّى اللّه عليه وآله بر عهدهء آن حضرت بود كه بايد در مكّه معظّمه بماند وانجام دهد ؛ يكى از آن كارها برگرداندن اماناتى بود كه مردم نزد پيغمبر سپرده بودند ؛ چراكه براي پيغمبر امين‌تر از علي عليه السّلام كسى نبود تا امانات مردم را به آنها ردّ نمايد ( چون به اتّفاق دوست ودشمن ، آن حضرت امين أهل مكّه بود ، حتّى دشمنان هم امانات خود را به آن حضرت مىدادند كه از خطر محفوظ بماند به همين جهت آن حضرت در مكّه معروف بود به محمّد امين ) . ديگر وظيفه‌اى كه بر عهدهء أمير المؤمنين صلوات اللّه عليه بود اين بود كه عيالات آن حضرت وبقيه مسلمين را به مدينه برساند . علاوة بر اينها اگر آن شب علي عليه السّلام در غار نبود بالاستقلال مقام بالاتر از آن را درك نمود كه خوابيدن در بستر ورختخواب پيغمبر أكرم بود . اگر أبو بكر در ليلة الهجرة در غار مصاحب پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله بوده ولى در همان شب براي عمل نيكو ومهم‌تر از مصاحبت غار استقلالا آيهء وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ . ( بقره : 207 ) در مدح آن حضرت نازل گرديد . وعلاوه‌بر اين مطالب به شهادت تاريخ رفتن أبو بكر به غار فضيلتى براي وى به حساب نمىآيد زيرا أبو بكر براي خبر گرفتن از رسول خدا به خانه پيغمبر رفت حضرت علي عليه السّلام به أو فرمودند كه پيغمبر به طرف غار رفته ، اگر كارى دارى نزد آن حضرت بشتاب أبو بكر در پى آن حضرت راهى شد ودر وسط راه به پيغمبر رسيد وناچار به اتفاق آن حضرت رفتند . ( تاريخ طبري 1 / 568 ) -